प्रेमाचा हा प्रवास असाच सुरू असावा....

प्रेमाचा हा प्रवास असाच सुरू असावा. हात तुझा सदा माझया हाती असावा

तुझया प्रेमाची ऊब नेहमी या हरदया मिळावी,
क्षणभर सुधा तू दूर न जाविस.
माझया नजरेला तुझी नजर मिळावी.
मनातले भाव सगळे डोळ्यातून बोलावे.
तुझया गालावरची लाली अझुन रंगावी.
अशी ती संध्याकाळ कधीच न संपावी.
सगळे दुख: विसरून तू माझया मिठीत यावेस.
माझया या थकलेल्या मनाला आधार तू द्यावास.
निरागस रूप तुझे मी निहाळताच राहावे
रात्रीच्या चांदण्यासारखे गोड हसू फक्त तुझयाच गाली बघावे.
.............................................
प्रेमाचा हा प्रवास असाच सुरू असावा. हात तुझा सदा माझया हाती असावा.
...........दिनू

प्रेम म्हणजे काय असते,

प्रेम म्हणजे काय असते,
गुलाबाचे फूल असते,
तोडताना तोचतात काटे
पण सुघंधातसुधा तेवढीच मजा असते.

प्रेम म्हणजे काय असते,
आयुष्यभराचा मैत्रीचा प्रवास असते,
कितीही चालले तरी सम्पत नाही पण थोडा जरी उशीर झाला तरी हाती मात्र काहीच उरत नाही..
प्रेम मणजे काय असते.
वातीणे दिव्याला दिलेली साथ असते,
आहे तुझयात जोवर तेल तोपर्यंत जळत राहील माझा वेल असे ते वचन असते,

प्रेम म्हणजे काय असते,
संध्याकाळची पक्ष्यांची किलबिल असते,
आई लवकर ए घरा असा त्या पिलानी दिलेला तो निरोप असते.

प्रेम म्हणजे काय असते,
प्रेयसिने हाती दिलेला हात असते.
तिने मागितलेली आयुष्यभराची साथ असते...

प्रेम म्हणजे काय असते,
गोठ्यातल्या गाईचे हंबरने असते,
तिने दिलेली तिच्या वासराला ती हाक असते..
.................................दिनू

तु काय आहेस....

माज़्या डोळ्यातले अश्रु तु,
माज़्या जगन्याचा सहारा तु,

माज़्या ओटानवरचे हसु तु,
माज़्या दिवसाचि सुरुवात तु,

जिथे पाह्तो तिथे असनारी सावली तु,
तुज़्या गोड हसन्याने वेड लावनारी तु,

माज़्यासाठी आयुष्यभरासाठी मिळालेला उपहार तु,
प्रेमाचा निर्ऱ्मळ जरा तु,

कधिहि न सम्पनारी मेत्री तु,
माज़्या अन्धारमय जगात प्रकाश आनणारी दिव्याचि वात तु,

जेव्हा रुसते चान्दनी चन्द्रावर

जेव्हा रुसते चान्दनी चन्द्रावर आणी चन्द्र मनतो चान्दनीला....

आज का शान्त ज़ालिस तु
बोलक्या शब्दाना विसरलिस तु

काय सुरु आहे तुज्या मनात जरा मलाहि कळु दे.
प्रेमाचि रित असते तरि काय हे मलाहि समज़ु दे

हे आकाश सुने होऊन जाते जर तु जलिस शान्त.
नाहि ऊरत या जगी काही तरिही का पाहतेस माजा तु अन्त.

आज चन्द्र हि रुसला आहे आणी चान्दनीहि.
अन्धारमय रात्रीला नाहि भिती आता कसलिहि.

पन चन्द्रालाहि नाहि राहवत चान्दनीशिवाय.
आणी चान्दनीहि नाहि राहत चन्द्राशिवाय.

अन्धारया त्या रात्री खेळ असाच सुरु राहिला.
त्या रात्री चान्दनीनेहि चन्द्र नाहि पाहिला.

रात्र सम्पल्यावर चन्द्र शोधे नभात चान्दनीला.
पण भर दिवसा कुनीच नवते चन्द्राच्या मदतीला.

चान्दनी मात्र पाही वाट रात्र होन्याचि.
मन्ह्त होति घेते चान्गलिच खबर त्या चन्द्राचि.

दिवस सम्पला आणि रात्र जाली.
चान्दनीच्या गालि खुलली हास्याचि कलि.

चन्द्र हि होता आणी चान्दनीहि
एकमेका भेटायला दोघेहि आतुरलेली...

बोलता बोलता डोळ्यात होते तिच्या पाणी.
चन्द्र मनाला तिला नको रडुस ग माज़ि रानी...

काल आमवसा होति की पुर्निमा मिच विसर्लो होतो.
कारण नसताना उगाच तुला सतावत होतो.

......दिनु

..........